Mijn pad..

-Ik ben Anita en wil graag met jullie delen wat ik door de jaren heen heb meegemaakt en daarvan heb mogen leren. Heb je jezelf de volgende vragen ooit gesteld:

 

-Wie ben ik?

Deze vraag stelde ik mezelf voor een groot deel van mijn leven af. Mijn pad, mijn persoonlijkheid was al gedefinieerd voor mij toen ik een kind was. Vroeger kreeg ieder kind zijn of haar eigen stempel. Dat was wie je was, vervulde je een bepaalde plek binnen het gezin en vanuit dat geloof ging je leven. tenminste ik wel. Ik "geloofde" ook dat ik zo was als men zei. Maar diep van binnen voelde ik dat de mijn kern, mijn hoger zelf ,mijn ik, mijn ik ben, veel liefdevoller, veel positiever en veel gevoeliger was als dat mij werd verteld.

 

-Heb ik dat ECHT gezien?

Ik heb bijna geen herinneringen aan mijn jeugd, wat ik weet was altijd mysterieus en kon ik niet bespreken. Ik heb als kind geslapen in een wat ik omschrijf als, een eng donker kamertje. Ik zag daar een zwart draaiend gat en daar kwam iets uit om mij te halen. Ik verstopte mezelf altijd in de schaduw van de schuine muur, zodat ik niet gezien werd. Maar ik zag mezelf liggen slapen in bed. Ik ben er dmv een Healing arts sessie achter gekomen dat ik uitgetreden was uit mijn lichaam. Ook is er een herinnering dat ik als kind bij ons onder de trap iemand opgehangen zag... Dat heb ik op mijn netvlies. Ik ga er vanuit dat dat ooit echt gebeurt is maar niet in mijn jeugd en laat het verder los.

 

-Waarom ben ik hier? Wat is mijn doel?

Dit soort dingen kon ik voor mijn gevoel niet bespreken. Daarin stond ik alleen, het was te veel omvattend voor anderen te begrijpen en te mind blowing. Alleen...dat is hoe ik me voelde, altijd en overal. Ik kon me niet uiten als jong kind en bij mij rees op jonge leeftijd de vraag: Waarom ben ik eigenlijk hier? 

 

-Het lijkt niet allemaal van mij, waarom voel ik dan ZOVEEL?

Mijn emoties waren er wel en ondanks dat ik mij altijd schaamde voor alles aan mij (mijn lijf, mijn gezicht, mijn uitspraak, mijn krullen, mijn hamerduimen etc) wist ik 100% zeker dat mijn gevoel en emotie goed waren. Mijn gevoel vertelde me namelijk altijd iets anders dan wat mensen om me heen zeiden en vervolgens dacht ik dat ik gek was. Huilen, voelen, emotie en liefde kunnen voelen heb ik me dan ook nooit voor geschaamd. Dat kwam puur en voortdurend uit mijn hart. Maar de donkere zwarte gevoelens dan? En de plotselinge stemmings wisselingen dan? De overload aan prikkels die ik mee kreeg vanuit feestjes, waar kwam dat vandaan? Kan ik gewoon nergens tegen? Stel ik me aan? Ben ik zo negatief? Wat een vragen, wat een wervelwind in mijn hoofd, wat een drukte..

 

-Waarom wil ik dood?

Zoveel van dat, bij alles en iedereen maar ik wist dat ik niet zo was. Maar ik wist niet wat het dan wel was. Wat ik wel wist dat het teveel was en dat ik het niet aankon. Ik heb een aantal jaren rond gelopen met verlangens naar de dood. Dit kon het niet zijn en als dit het wel was dan wilde ik niet meer. Ik had diverse zelfdoding methodes bekeken. Het ging niet meer, ik kon mezelf niet zijn voor mijn gevoel. Ik nam de beslissing: ik wil in ieder geval nog naar Amerika, de vlag en de adelaar spraken mij enorm aan. Wat er daarna zou gebeuren wist ik niet maar dat land wilde ik ervaren, moest ik voelen, moest ik meemaken. En dat deed ik.

 

-He? Ik voel me goed, waar komt dat nou vandaan?

In Amerika zat ik in een rijk gezin, vader was arts, moeder huisvrouw en druk met werk voor de gemeenschap. Een geweldige grote slaapkamer, in de vakanties ver weg werd gezegd en een super coole grote cadillac onder mijn kont. Prachtig zou je zeggen. Nou, nee. Ik voelde me zeer ongemakkelijk in dat gezin. Moeder was voortdurend thuis en als ik vroeg te helpen, dan mocht dat niet. Raar en moeizaam. Na twee weken werd ik gebeld door mijn counselor, een super aardige dame die mij begeleidde. Pak je spullen maar Anita, ze willen je niet meer. Moeder kan er niet aan wennen dat er een vreemde in haar huis is. Toen mocht ik twee weken bij mijn begeleidster en haar gezin wonen. Geweldig liefdevol gezin met al grotere kinderen dus die hadden geen Aupair meer nodig helaas. Ik kreeg de keuze, terug naar huis of naar een nieuw gezin. Ik besloot te blijven. Waarom? Ik kwam erachter dat ik me in Amerika zeer goed voelde.

 

-Wat een vrijheid, wat een fijn gevoel, zat ik hier nu op mijn plek?

Na twee weken bij mijn counselor dus naar mijn nieuwe gezin in Detroit Michigan. Een arme vrouw met twee kids. Ze had al een Aupair maar die wilde naar een rijk gezin. Mij maakte dat niets uit, arm of rijk dus daar ging ik naartoe. De moeder van de twee jongens zag ik niet veel, ze was aardig maar leek zich meer bezig te houden met haar nieuwe vriend. Ik vond alles prima, de sfeer in dit gezin was relaxed, fijn en goed. Na een gesprekje met haar kwam ik erachter dat ze met de eerste Aupair van alles had gedaan om een band te smeden en dat ze nu moeite had om tijd in mij te investeren want straks was het weer voor niks. Ik heb toen aangegeven dat ik haar ongeacht wat, niet vanuit mezelf in de steek zou laten. Zo ben ik niet. Een jaar heb ik mogen passen op twee schatten van jongens, die diep in mijn hart zitten. Ik had zelfvertrouwen, gekregen, vrijheid ervaren en lieve mensen ontmoet. Ook de moeder van de jongens heb ik diep in mijn hart, die band met haar verdiepte zich later nog meer toen ik na jaren op de bruiloft kwam van haar en haar vriend. Dat was prachtig, machtig mooi. Ik zag mijn Amerika kids weer en kreeg er een dierbare vriendin bij..

 

-Weer terug in mijn oude vertrouwde cocon. Of toch niet?

Terug in Nederland, wonen bij mijn ouders, weer in contact met vrienden, weer voldoen aan oude patronen, enige tijd later op mezelf wonen. Werken bij familie in het bedrijf, weer terug in mijn oude vertrouwde cocon. Of toch niet? Ik probeerde weer te voldoen aan iedereen om mij heen. Ik paste me aan aan hoe men over mij dacht dat ik was. Ik begon weer vragen te zetten bij mezelf en mijn gevoel. Ik begon me weer aan te passen, ik deed weer mee met de malle molen van het leven. Ver over mijn grenzen gaan, mezelf verloochenen, mezelf verliezen, mezelf kwijt...

En toen een muur - over en uit... Ik kreeg een hartinfarct..

Lappendag Hoorn - Augustus 2001.

 

-Onvoorwaardelijke liefde?

Een hartinfarct! En ik weet nu waarom dat dit een waarschuwing was. Een harde reminder dat ik niet goed bezig was. Ik ging daarvoor namelijk over mijn grenzen, ik volgde niet meer mijn gevoel, mijn intuïtie. Ik was niet bezig met mijn eigen leven. Ik was wie ik dacht dat ik moest zijn, al betekende dat dat ik voor iedereen iemand anders was. Ik ben ook na dit infarct al mijn vrienden kwijt geraakt. Ze konden niet omgaan met een zieke, angstige, hulpbehoevende Anita. 29 jaar was ik - hartinfarct, komt door de combinatie roken en de pil zeiden de artsen, ze wisten het anders ook niet. Ik kreeg een hartcatheteristatie via mijn pols, en niets, aderen waren schoon. Stress, zei de fysio, daar herkende ik me wel in. Twee jaar heeft het geduurd om van de angst om weer te leven af te komen. Ik ging net een week voor mijn hart infarct samen wonen met mijn nu man. Na twee weken ziekenhuis, kwam ik bij hem en hij ging mij verzorgen. Wat was ik een bitch!!!!! Ik heb hem voor alles uitgemaakt, ik heb hem geduwd, uitgescholden, de schuld gegeven, hem als mijn dienaar gebruikt, opgegeten, uitgekauwd en uitgespuugd en ga zo maar door. Iemand moest toch verantwoordelijk worden gesteld voor mijn pijn. Ik kreeg hem maar niet weg!! Hij bleef en accepteerde mij om wie ik was, zelfs met hoe ik tegen hem deed, ondersteunde hij mij waar hij kon. En geloof mij, dat moet heeeeel moeilijk geweest zijn. Maar hij deed het, ONVOORWAARDELIJK!

 

- Gezins uitbreiding en dan?

Wat er veranderd was, was dat ik met mijn neus op de feiten was gedrukt. Zo kon het niet meer! Ik heb onvoorwaardelijke liefde naast me staan, de steun is voelbaar, nu mezelf gaan ontwikkelen. Dat heb ik gedaan. Tijdens mijn twee-jarige herstel had ik al geleerd mijn grenzen goed aan te geven. Want zodra ik over mijn grenzen ging voelde ik de pijnen die ik voelde tijdens mijn hart infarct. Samen met mijn onvoorwaardelijke liefde naast me, die met me praatte, me begeleidde, me corrigeerde en me hielp mezelf te vinden ging ik me ontwikkelen. We gingen braaf naar de afspraken met de Cardioloog, gingen pillen afbouwen en mochten een poging doen om zwanger te worden een jaar na mijn infarct - de eerste keer proberen was raak. We waren zwanger, daar kwam een wolk van een zoon. Dit schatje stuurde mij nadat ik was ingeleid een seintje dat er iets niet goed ging. Ik voelde dat er iets fout was, de verpleegkundige had echter het end in de bek en wilde naar huis dus weigerde om mijn buik aan de hart monitor te leggen. Mijn zus, die erbij was ging naar de ploeg die daarna dienst had. Geen probleem, ze gaat even aan de monitor, al is het alleen maar voor haar gemoeds rust - alarm alarm, met bed en al naar de OK, ruggenprik, snijden, eruit trekken en weg met mijn kind. Het was niet goed, hij had gepoept in het vruchtwater en meconium in zijn longen. Maar dit kereltje was in goed handen en kwam nadat zijn longen schoon gezogen waren bij me. 3340 gram. Wat was hij mooi, wat een roze wolk en toen na een paar dagen - postnatale depressie.

 

-Really?

Na 4 maanden een zwangerschaps test en weer zwanger. Direct een 8 weken inwendige echo.. een tweeling. Huilen, huilen, huilen. Geen blijdschap, geen verdiet, het stroomde gewoon. Zware zwangerschap, extra controle bij de cardioloog en de gynaecoloog. Mijn hart, mijn verse keizersnede wond van een jaar terug, onze groeiende tweeling werden extreem in de gaten gehouden. Zelfs naar het AMC omdat de artsen dachten dat de kids samen in een zak zaten en  de moederkoek deelde waardoor 1 van de kids niet genoeg voeding kreeg en de ander juist teveel. Zwangerschap was niet leuk, vanaf 7 maanden kwam een verpleegkundige elke dag om me aan de monitor te leggen en de hartslagen van de kids te meten. Ik kon niet van de zwangerschap genieten. Na 35 weken werden de mannen gehaald. De ene was veel kleiner dan de ander. Joep woog 2260 gram en Thijs 1695 gram. Kleine mannetjes in een couveuse op de baby IC. Slangetjes, kunstmatig zonlicht, hele kleine kindjes, korte magere beentjes, bijna alien achtig. Ik vond het eng en had er eigenlijk niets mee - postnatale depressie.

 

-Waar ben ik in hemels naam mee bezig?

Gelukkig kreeg ik veel hulp vanuit het consultatie bureau en van mijn man. Ik kwam het te boven die depressie maar het duurde best nog lang voordat ik liefde gevoelens ontwikkelde voor onze twee jongste kids. 26 Augustus 2005 was onze huwelijksdag. Thomas was bijna 2 en Joep en Thijs bijna 1. Dat was een top dag, liefdevol en intens. Ongeveer een half jaar later was ik boos op de 3 mannen, ik was eigenlijk gewoon boos op mezelf. Ik schreeuwde en ik blerde tegen ze, ze stonden in een hoekje tegen een kast en keken me heel angstig aan. Dat raakte me. Waar was ik in hemels naam mee bezig. Dat wat ik zelf altijd vreselijk vond deed ik nu zelf. Aniet doe eens effe normaal!! Ik heb ze vast gepakt en huilend alleen maar sorry, sorry, sorry, sorry, sorry gezegd. Vanaf dat moment kon ik echt kijken naar mezelf en naar mijn acties en waar ze vandaan kwamen. En door het te zien kon ik het veranderen. Niet anderen veranderen maar mezelf hervinden, verbeteren, informeren, aanleren, ontwikkelen. Verander de wereld, begin bij jezelf.

 

-Hoe kan ik me verbeteren?

Mezelf verbeteren was door informatie te vergaren over de werking van de mind, gedrag patronen, vergeving, doorleven en verslavingen. Door de zoveelste afslank poging te doen wilde ik afrekenen met mijn voortdurende gevecht met overgewicht. Dit werkte als een trein, ik viel 61 kg af in 6 maanden, meer zelfvertrouwen en het dieet ook gaan verkopen in 2007. Ik voelde me goed, leefde in een flow, leuk werk, was happy, veel uren, nieuwe mensen en de kids 4 dagen in de opvang. Wat had ik het voor elkaar dacht ik.. Achteraf voelde ik me goed door de aandacht die ik kreeg maar niet om wie ik was. Kinderen in de opvang was makkelijk, werken werd steeds meer, zo hoefde ik nergens meer mee te dealen en verviel ik weer in uiterlijk vertoon. Mijn onverwerkte emoties en onzekerheden waren er nog onder het oppervlak. Je zag ze alleen even niet. Vanaf dat ik mijn tante plotseling verloor ging het weer berg afwaarts. Zij was een belangrijk rustpunt, achteraf gezien een zielsgenoot. Ik verloor niet alleen haar maar ook mezelf.

Daarmee ging het ook berg afwaarts met het bedrijf en berg opwaarts met mijn gewicht. Ik werd alleen maar zwaarder. Ik gleed weg over ijs op de stoep en mijn been complex gebroken. Alles brokkelde af om me heen. Geen zelfvertrouwen, mijn anker weg en ik moest weer van onder af aan beginnen, of tenminste zo voelde dat toen. Maar wat ik wel had waren 4 mannen die onvoorwaardelijk van me hielden. En DAT...was de zoveelste omslag.

 

-Spirituele Ontwikkeling. Hoe doe je dat?

Ik ben me verder gaan ontwikkelen. Mijn man ondersteunde mij hierin. We hadden samen afgesproken dat hij zou werken en ik de kids zou verzorgen. Zo kon ik ook tijdens schooltijd mezelf ontwikkelen. Zo gezegd zo gedaan, ik startte weer met informatie vergaren en voelen wat goed voor mij was. Allerlei workshops, cursussen en opleidingen deed ik zoals Reiki, Voetreflex zone Therapeut, Yoga en Mediteren met een privé leraar, Violette vlam, Aura en chakra healing, Magnetiseren, Ho'oponopono ritueel,  Readingen, Orakel kaarten leggingen, Aardingstechnieken, Healings Arts, Pranic Healing, Mediumschap en nu IET engelen Therapie.  Straks in Oktober de Master Instructor IET volgen, het is een wonderlijke healing methode waar ik me zo goed bij voel. Gelukkig raak je nooit uitgeleerd en ben ik ook van plan me te blijven ontwikkelen met behulp van alle mooie en lieve spirituele leraren die nog op mij pad gaan komen.

 

-Dankbaar voor al mijn zegeningen..

Ook heb ik van alles sessies ondergaan en dat zal ik ook blijven doen. Nu ben ik erkend Voetreflexzone Therapeut, doe ik healingen en readingen en begeleid ik mensen in hun spirituele ontwikkeling. Alles wat ik zelf ook heb mogen doormaken kan ik nu doorgeven. Ik zeg; heb mogen meemaken want ik ben heel dankbaar voor alle ( soms harde) lessen die ik heb gekregen. Deze lessen waren namelijk nodig om mij meer op mijn pad te krijgen. Het was een lange weg, met meerdere omslag punten en ook vele terugvallen. Ze zeggen ook wel, drie stappen vooruit en weer twee stappen terug. Met vallen en opstaan. De stappen terug zorgen ervoor dat je ziet wat je al hebt bereikt en dat je beseft dat je op de goede weg zit en hoe sterk je bent. De toekomst bestaat uit de keuzes die je maakt en ik had meerdere boodschappen nodig om uiteindelijke steeds betere wegen te kiezen. Ik was zo gewend om te kiezen wat goed was voor anderen maar echt kiezen voor mezelf kon ik niet en daar had ik hulp van boven voor nodig. Ik geloof dat mijn engelen en gidsen me hebben begeleid en geholpen om het beste in mij naar boven te halen en ook nu weer bij mijn spiritueel ontwaken. Me te laten herinneren wie en wat ik ben in zijn totaliteit. Alles in mijn leven gebeurt nu vanuit pure liefde en dankbaarheid voor alle zegeningen die ik heb mogen ontvangen. 

 

Vanuit 100% licht en liefde,

Anita

Reactie schrijven

Commentaren: 0